कधी जळलो आतून प्रखर,
आणि जाणीवांचा झाला प्रकाश.
अंधारातही जपलाय मी
एक दिवा आणि आतला विश्वास.
डोंगर गाठले,झिजलो रस्त्यावर;
ओढ तशीच नदीसारखी वाहिली,
वाऱ्याशी लपंडाव खेळत.
जगण्यातून उरली,माझी एक सावली.
मेघांसारखा ढगांआड दडलो,
पण सरींसारखा बरसत गेलो.
आकाश माझं वर असलं तरी,
क्षितिज पावलात मोजत गेलो.
शब्द हरवले, अर्थ उरला;
अक्षर बनून वाहत गेलो.
प्रत्येक ओळीत होती माझी ओळख,
जणू स्वतःला वाचत गेलो.
प्रारब्धाच्या शब्दांमध्ये, जणू दडलंय
शब्दांच्या पलीकडलं काही;
माझ्या अस्तित्वाची जाणीव
शब्दांसवे प्रकाशत राही.
शीर्षक
मी
विषय
आत्मप्रवास • संघर्ष • आत्मजागृती • प्रारब्ध • अस्तित्व • लेखन
भावार्थ
ही कविता आत्मसंघर्षातून जन्मलेल्या आत्मप्रकाशाची कहाणी आहे. कवी आयुष्याच्या कठीण वाटांवरून चालताना झिजतो, पडतो, लपतो आणि पुन्हा नव्या उमेदीने बरसतो. अंधारातही विश्वासाचा दिवा जपणारा हा प्रवासी, अनुभवांना शब्दांत आणि शब्दांना अस्तित्वात रूपांतरित करतो. शेवटी प्रारब्ध, शब्द आणि आत्मजाणीव यांचा एक अद्भुत संगम या कवितेत दिसतो.
साहित्यिक वैशिष्ट्ये
केंद्रीय भावना: संघर्षातून आत्मप्रकाश आणि आत्मस्वीकार.
रस: शांत, करुण आणि चिंतनशील.
मुख्य प्रतिमा: दिवा, अंधार, डोंगर, नदी, वारा, मेघ, सरी, क्षितिज, शब्द.
प्रतीक:
दिवा — अंतर्मनातील विश्वास.
मेघांआड दडणे — वेदना, संघर्ष आणि अंतर्मुखता.
सरींसारखे बरसणे — स्वतःला इतरांसाठी अर्पण करणे.
क्षितिज — अखंड ध्येय आणि प्रवास.
शब्द — आत्मशोधाचे माध्यम.